سرزمینی به نام عشق

منم آن کولیه تنها که هر شب خون می بارم

شده تو خلوت تارم ، زبونم سیم گیتارم

دل پرخون شده بیمار شبیه هر دفعه هر بار

شده زخمی تن تب دار از این دلتنگی و دیوار

چه حالی داره این خونه دوباره سرد و بی جونه

چرا باور نداری که نباشی خونه زندونه

از این حال خراب من کسی چیزی نمی دونه

همه می خندن و میگن شبیهی به یه دیوونه

بازم دیوار و دلتنگی

شدم بیمار صد رنگی

بازم نالیدن از پشت

حصار کهنه سنگی

چه حالیه که من دارم

به حال من تو می خندی

سرزمینی به نام عشق

همه چــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی داریم اینجا

نوشته های پیشین

پیوندها